Amador de Castro poder\u00eda definirse como un dos homes m\u00e1is humildes e con m\u00e1is \u00e9xito empresarial de Galicia. Na r\u00faa pasa desapercibido pese a que todos os que te\u00f1en un coche que ten que ir \u00e1 inspecci\u00f3n t\u00e9cnica de veh\u00edculos foron os seus clientes.<\/p>\n
Creou un grupo empresarial \u2013Fomento de Iniciativas\u2013 do que hoxe colgan Sogarisa, a construtora Abeconsa e o negocio n\u00e1utico. De Supervisi\u00f3n y Control mant\u00e9n, xunto co grupo Campo e Jos\u00e9 Luis \u00c1lvarez, o 20 %, tras vender o resto (\u00abo que me fixo dano, a\u00ednda que outra decisi\u00f3n ser\u00eda ser un ego\u00edsta\u00bb, reco\u00f1ec\u00eda en privado) ao grupo cotizado Applus. O empresario naceu o d\u00eda de Noiteboa de 1947, na casa. A s\u00faa nenez l\u00e9mbraa marabillosa na r\u00faa Vizcaya, na Coru\u00f1a, onde xogaba ao f\u00fatbol cos seus colegas e, se pasaba un coche, protest\u00e1banlle.<\/p>\n
<\/p>\n
Seu pai, castel\u00e1n e traballador incansable, decidiu emigrar a Galicia porque \u00abas esquerdas e dereitas naquelas terras estaban moi mal mesturadas\u00bb. Xa no norte co\u00f1eceu unha muller nada nunha aldea de Cambre \u00e1 que viu un d\u00eda na r\u00faa dos Olmos e da que non se separou desde ent\u00f3n. \u00abCas\u00e1ronse a auga e o aceite \u2013define o fillo a seus pais\u2013. Ela obediente, sempre que fixese o que lle daba a gana; mentres que el impo\u00f1\u00eda todo o que a s\u00faa muller deix\u00e1balle\u00bb. A vida de Ama, como lle chamaba s\u00faa nai cando quer\u00eda que subise merendar, estivo marcada polas mulleres: tivo d\u00faas irm\u00e1s, tres fillas e logo vi\u00f1eron \u00abos fillos das mi\u00f1as fillas e a\u00ed te\u00f1o tres p\u00edcaras e un neno\u00bb. Aos 16 anos, De Castro xa comezou a axudarlle no almac\u00e9n a seu pai, que ti\u00f1a unha licenza en exclusiva dunha importante marca de embutidos de Salamanca. A este empresario non lle gusta reco\u00f1ecer que estudaba e \u00e1 vez traballaba naquel almac\u00e9n facendo espazo, o que o obrigaba a mover centos de caixas. Relata o d\u00eda que seu pai lle deu un billete de mil pesetas \u00abporque un home sempre ten que levar di\u00f1eiro no peto polo que poida suceder. Advertiume que non o gastase, e que me \u00eda a pedir que llo ensinase, e se non o ti\u00f1a, deb\u00eda darlle explicaci\u00f3ns. Nunca o gastei\u00bb.<\/p>\n
Amador de Castro estudou primeiro no Instituto Masculino e logo na Escola de Comercio. Non o fac\u00eda mal. Tivo a habilidade de aprobar sen demasiado esforzo. Quer\u00eda terminar (fixo por libre pr\u00e1cticamente toda a carreira de Econ\u00f3micas), e un profesor prop\u00faxolle o traballo de corrixir en asignaturas de contabilidad e matem\u00e1ticas financeiras. Aceptou. Empezaba \u00e1s 7 da ma\u00f1\u00e1 no almac\u00e9n, segu\u00eda sobre as 9 impartindo clases e, despois de comer, marchaba \u00e1 facultade a\u00ednda que antes paraba no bar Estadio, onde hab\u00eda preparada unha partida de tute. Ga\u00f1ou algunha aposta de caf\u00e9, copa e puro. Pola noite, ao rematar, \u00eda \u00e1 Academia Juan Fl\u00f3rez, onde me pagaban unha cantidade desusada por alta\u00bb dar clase de matem\u00e1ticas. Entre os seus alumnos, inspectores de Traballo como o alcalde Francisco V\u00e1zquez e Carlos Domenech.<\/p>\n
De Castro non esquece a un catedr\u00e1tico ao que lle tivo moito respecto. Fillo de bedel, dunha val\u00eda incrible. \u00abChegaba a clase \u2013relata\u2013 e pregunt\u00e1banos que queriamos que nos explicase. Todos calados. Levant\u00e1base e marchaba, e as\u00ed d\u00eda tras d\u00eda. Pensei que non iamos acabar a carreira xamais; ent\u00f3n propuxen que cada un de n\u00f3s preparase un tema e fix\u00e9semoslle unha pregunta. O primeiro fun eu, por delegaci\u00f3n dos meus compa\u00f1eiros. O profesor chegou, fixo a pregunta de sempre e eu levantei a man. Deunos unha lecci\u00f3n magistral. Coll\u00edn fama ent\u00f3n de querer aproveitar o tempo\u00bb. \u00c9 certo.<\/p>\n
Da universidade a unha empresa onde estivo un mes levando as contas. Deixou este traballo porque \u00abo fillo do xefe quer\u00edase impo\u00f1er e non sab\u00eda nin sumar\u00bb.<\/p>\n
Chegou a Astano en 1973 como xefe de contabilidad da compa\u00f1\u00eda da que un ano antes f\u00edxose cargo o INI. Dous anos despois, a Amador de Castro ch\u00e1mano da corporaci\u00f3n industrial do Banco do Noroeste e polo novo traballo ofr\u00e9cenlle m\u00e1is do triplo do salario que ga\u00f1aba desde fac\u00eda catro meses en Astano. Tardou cinco segundos en dicir que \u00absi\u00bb e incorporouse a Mafriesa, onde constatou unha importante falta de profesionalidade. Pero en decembro de 1976, os responsables do INI ped\u00edronlle que volvese a Astano, e esta vez ofrec\u00e9ronlle o posto de subdirector financeiro. Involucrouse durante dous anos, ata que comezou a s\u00faa aventura con Amancio Ortega. Algu\u00e9n lle dixo que un \u00abtal Amancio\u00bb quer\u00eda falar con el porque lle \u00eda a propo\u00f1er unha oferta de traballo no textil. Amador de Castro entendeu que o tal Amancio era o famoso xogador de f\u00fatbol ao que co\u00f1ec\u00eda do barrio (Amancio Amaro Varela) e \u00eda disposto a dicirlle con todo respecto que non aceptaba o emprego porque desco\u00f1ec\u00eda o sector. Chegou a unha tenda \u00e1 beira do cine Paris, na r\u00faa Real, e al\u00ed atopouse ao que hoxe \u00e9 o primeiro accionista de Inditex, compa\u00f1\u00eda que naquel momento estaba iniciando a s\u00faa andadura. Empezaron a falar \u00e1s tres da tarde e d\u00e9ronlles as d\u00faas da madrugada. Aceptou a s\u00faa proposta. \u00abOrtega \u00e9 un encantador de serpes que ten claras as cousas tan elementais… Nos enzarzamos nunha conversaci\u00f3n de horas\u00bb. D\u00edxolle que si, pero ben \u00e9 verdade que o soldo era \u00abun pouqui\u00f1o m\u00e1is alto\u00bb. A\u00ed comezaron a manter unha relaci\u00f3n profesional e persoal.<\/p>\n
Un d\u00eda algu\u00e9n lle deu o chivatazo a Ortega: Astano segue detr\u00e1s de Amador. O impulsor de Zara non dubidou en ir \u00e1 casa do empregado, chamar ao timbre e invitalo tomar un caf\u00e9: \u00abDime, canto queres?\u00bb. Non puido convencelo porque De Castro ti\u00f1a a oferta de ser director financeiro do astaleiro, desde onde o promover\u00edan \u00e1 direcci\u00f3n xeral. Explicoulle que era a s\u00faa oportunidade para negociar coas grandes petroleiras do mundo e que lle resultaba imposible non aceptar ese agasallo que lle fac\u00eda a vida aos seus 32 anos. Ortega entendeuno.<\/p>\n
Catro anos logo daquela primeira conversaci\u00f3n (corr\u00eda xa 1984), Amador de Castro presentou a s\u00faa renuncia irrevocable en Astano e renunciou \u00e1 indemnizaci\u00f3n. A reconversi\u00f3n industrial dese\u00f1ada por Carlos Solchaga quer\u00eda acabar co astaleiro. Ao sa\u00edr pola porta negouse a utilizar o coche de empresa. O chofer colleu o seu 127 e acompa\u00f1ouno \u00e1 casa. Ao chegar, pediu que non lle pasasen chamadas. Pero…<\/p>\n
\u2013Don Amador, ch\u00e1manlle<\/p>\n
\u2013Quen \u00e9?<\/p>\n
\u2013Di que se chama Amancio.<\/p>\n
\u2013Pero home, xa te decataches? Cando volves comigo?<\/p>\n
A s\u00faa seguinte misi\u00f3n pasou por dirixir o plan de viabilidad de Spantax, unha compa\u00f1\u00eda a\u00e9rea pertencente a Patrimonio do Estado, e de a\u00ed a organizar o seu propio negocio. Hoxe segue nel.<\/p>\n